Od momentu wpuszczenia publiczności, prowadzący przygotowuje się do zajęć. Po chwili wpuszcza uczestników/aktorów na scenę. Następnie zaprasza ich na ustawione w okręgu krzesła, gdzie otwierają się warsztaty. Uczestnicy przedstawiają się i opowiadają o swoim doświadczeniu. Bez grania postaci, są sobą. Następnie przechodzimy do rozgrzewki i krótkich gier teatralnych. 

W trakcie spektaklu kamery rzucają obraz sceny pod różnymi kątami ponad głowy aktorów, na pofałdowany horyzont, by z jednej strony móc pokazać publice kąty, których nie są w stanie dostrzec bezpośrednio, ale jednak „zakrzywić” je, jak teatr zakrzywia rzeczywistość. 

Intencją jest tutaj hołd dla procesu, którego zazwyczaj publiczność nie doświadcza. Procesu rozumianego nie tyle jako przygotowanie spektaklu, a jako przygotowanie aktorów, trening umiejętności, kompetencji, wrażliwości i wyobraźni, konieczny do tworzenia nowatorskich dzieł performatywnych. 

Ponadto tytuł jawnie kontrastuje z proceduralnym, roboczym wręcz stylem przedstawienia, nawiązując do wielu różnych aspektów spektaklu, jak kompetencje miękkie, rozwój artystyczny, pytanie o eskapizm sztuki teatralnej kontra jej społeczne zaangażowanie, i wiele więcej.