Spektakl jest w całości improwizowany (z wyłączeniem etiudy otwierającej i zamykającej). Korzysta zatem z narzędzi improwizacji teatralnej, jednak nawet część aktorska nie jest zakorzeniona w standardowej improv comedy w ujęciu Keitha Johnstone’a. Sceny w założeniu mają mieć podłoże dramaturgiczne, ale niekoniecznie znaczeniowe – korzystają raczej z symbolizmu, metafory, a czasem komizmu sytuacji.

Dodatkowo aktorzy nie korzystają z pantomimy, biorąc na warsztat realne, minimalistyczne rekwizyty i kostiumy. W spektaklu wielką rolę grają także elementy produkcji, budując napięcie poprzez światło i muzykę. Performerzy skupiają się na innych formach budowania dramaturgii niż klasyczne sceny, ubogacając je ruchem i tańcem, głosem.

Forma ta wyłoniła się przypadkiem, gdy intencją zespołu była improwizacja mająca dostarczyć materiału do stworzenia „przygotowanej” sceny / etiudy. Jednak wówczas przyjęliśmy w tej improwizacji intencję odżegnującą się właśnie od standardowego improv, opartą na ruchu, rekwizycie, abstrakcji i nieznaczeniowości. Spektakl powstał zatem jako otwarta forma, zamknięta jedynie w klamry początkowej i końcowej choreografii.