Punkt wyjściowy stanowi tu element plasujący się między rekwizytem a scenografią – metalowe rusztowanie kopułowe, przy którym (zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz) aktorzy i tancerze tworzą etiudy improwizowane.

Na zewnątrz kopuły znajduje się akompaniator, budujący klimat syntezatorowymi brzmieniami, a także mikrofon, pozwalający tworzyć narrację z offu. 

Gra tutaj przede wszystkim światło i konstrukcja, stwarzająca pozorny podział na „wewnątrz” i „zewnątrz”. Sceny bywają abstrakcyjne, ale i znaczeniowe – wówczas konstrukcja gra dom, wieżę, schron, świątynię, UFO, bądź cokolwiek innego. 

Ze względu na kształt konstrukcji, przywodzący na myśl klatkę, przyjęliśmy założenie zgodne z improwizatorską filozofią Micka Napiera (2004), by nie grać tego, co najbardziej oczywiste, a więc by konstrukcja nie symbolizowała klatki.

Kopuła nie funkcjonuje zatem jako stabilna scenografia (czyli „obiekt”), tylko jako węzeł relacji:

• między wnętrzem a zewnętrzem,
• między ciałem a przestrzenią,
• między dźwiękiem a ruchem,
• między światłem a materią.

Kopuła staje się więc tzw. „meshwork”, czyli splątaną siecią (Ingold, 2018). Dzieje się tak, bo kopuła:

• nie zamyka,
• nie reprezentuje,
• tylko umożliwia wydarzenie się relacji.

Nazwa Uncaged jest także hołdem do amatorskiej, nieoficjalnej grupy filmowej Uncaged Production, działającej na Śląsku w latach 2017-2020.