Powyższe założenia stanowią jedyną „ramę” spektaklu, reszta wynika z improwizacji. Żadna oś rozwoju fabuły nie jest wcześniej zaplanowana, postaci i napięcie między nimi tworzy się spontanicznie i organicznie wraz z rozwojem spektaklu. Pod tym kątem Bezsiebie wpisuje się w standardy teatru impro.

Bezsiebie podkreśla postulaty Trajektorii jako promotora kultury impro, dotyczące tego, że improwizacja to nie byt stricte komediowy, a sposób robienia teatru. Naszą intencją jest wpłynięcie na widza na inne sposoby, niż śmiech – zachęcenie do refleksji, immersja, momentami wzruszenie, czasem być może dyskomfort, wynikający z „podglądania” domowego życia pary.